هو                                                                                                                                                                              می خوام از عشق بنویسم ازچیزی که همیشه در من بود و همه جا به دنبالش بودم
 عشقی که دست مایه جنون بوده .با خود روحی در هم شکسته و خونین حمل می کنم  و هیچ جایی  برای اسایشش نمی یابم نه در باغهای با صفا نه در شادی و ترانه خوانی  نه در  میهمانیهای با شکوه    نه در لذت های جسمانی نه حتا در کتاب و شعر...    
 هر جا که میرم تو اوج لذت ها  تو ژرفای هر خوشی این روح خونین دست از سرم بر نمی دارحالا باد دیگه نمی وز و  من سا عتهای  متوالی شورمست رو طاق پنجره میشینم و همینطور که به کوهستان مه گرفته خیره  شده ام.  شروع  میکنم به فکر کردن. و همه به این ختم میشه که من عاشق بودم دور از همه ایدئولوژی ها و   عقایدی که نقص می کنه این مرد کنار پنجره را. عشقی زمینی . عشق ادمی زاد به ادمی زاد. خوب هنوز گاهی اوقات رو طاق اون پنجره می شینم و به کوهستان مه گرفته خیره  میش  م 
  "کوهستان مه گرفته تپه نیست درخت سرو زیر باران بید مجنون نیست" وشاید به اون فکر میکنم نه به این که رو طاق این پنجره کنارم نشسته باشه یا حتا این که نباشه به یک لبخند فکر     میکنم   که شبیه این   کوهستان مه گرفتست...  

هیچکی...

ارنستو چه گوارا دلاسرنا"۱۴ژوئن۱۹۲۸ــ۹.اکتبر۱۹۶۷"

مصداق عینی جمله "اگر دین ندارید لا اقل ازاده باشید"